افسرده و آشفته و تاریک تر است              از قبل ، اگر نحـیـف و بـاریـک تر است

از آنــچــه درون آیـنـه مـی بـیـنـی               این جسم غریبه به تو نزدیک تر است

....به آسمان می نگری و میگویی

                             ببین! این پدیده تا هفتاد سال دیگر ، اتفاق نمی افتد!

      به چشمانت که به آسمان خیره شده اند ، زل می زنم و می گویم

                      به من نگاه کن!

                 که همین  لحظه با تو ، تا هیچ وقت دیگر تکرار نخواهد شد....

                                                                               اصفهان تابستان نود

من از بی رحمی دنیا که جانکاهست می ترسم           ز پایان شب و روزی که دل ، شاد است،می ترسم

از اینکه این جهان چون خانه بر آب است ،دلگیرم            از ایـنـکـه بـار سـوّم ، ایـن ملخ ، نجّست می ترسم

ز بس نامردمی دیدم ، از این چرخ و از این مـردم            اگر بـهـر کـمـک آید ، به سـویـم دست ، می ترسم

از این خانه گریزانم ، به هر سویی من ، از آن رو             که ویران است این بیـقـوله از پـابـست ، می ترسم

شبی پیری به نجوا گفت،عشق آسان نمـود اول            ولـی مـن از بــلاهـایی کـه افـتـادسـت ، می ترسم

اگر این زنده بودن بر شما چون قند،شیرین است            من از پـایـان آن مـردی که فـرهـادست ، می ترسم

بفرمـودند ، او گفتـه ، کـه سخـتی ها روان گردد            من از این وعده هایی که به ما دادست می ترسم

                                                                                                       بهار 90

عــطــر خـــنـک نــسـیـم آغــاز بـــــهـــار                بـوی عـلـف و تـازگـی بـرگ چـنـار

می رویم از این همه طراوت ای دوست                در دامنه کـوه بـه خـاکـم بـسـپـار

بد جور مرا ، خراب و ویران کردی                     این زورق دل ، دچار طوفان کردی

با هدیه ات امروز ، مرا دختر جان                       درگیر عذاب سخت وجدان کردی

من خواب چنین دقایقی ،می دیدم                      اینکه تو شقایقی و من چون بیدم

 از دست تو اکنون به خودم می لرزم                      آمد به سرم از آنچه می ترسیدم

                                                                                  زمستان 89

گـلـهـای اطـلـسـی شـده پـیـراهن تنت                   هفت آسمان به رنگ دو چشمان روشنت

وقتی قدم زنان به لب چشمه می روی                   دست زلال چـشمه به چـیـن های دامنت

تـا مـن بـه روی شـانـه تو سر نـهاده ام                   موسیقی جهـان همـه شـد نـبـض گردنت

ایـنـجا دلـم فقط به امیـــد تو زنده است                   چـشم امـیـد مـن بـه تـو و دل ســپـردنـت

باشـد که بشـکفی تو به بـاغ وجود من                   عیـن اسـت و شـین و قاف رموز شکفتنت

تنـها غـزل کـه دار و نـدار دل من است                   یک یـادگـاری اســت ، صـمـیـمـانه از مـنت

                                                                                            پاییز 89

در بـیـابان و ظلمـت و بی راه               مانده بودم چه چاره است، آنگاه

یک ندا آمد و مرا خـوش ماند               گــفــت قــومــوا و ارقــصــوا لـلـه

                                                                         پاییز 89

ایـن مــرثــیــه بــدون تــو آخــر نـمـی شـود              هــارون دگــر انــیــس و بــرادر نـمـی شـود

ایـنـجـا صـدا ، صدای ریـا است و هیـچ چیز              مـسـتـانـه حـال ، نـعـره کـافـر نـمـی شـود

ایـنـجا قـلیـل گشـته ((عبادی الشاکرون))              جز (( يَـعْـقِـلُـونَ لا)) کسی اکثر نمی شود

در شهر ما که بی تو همه دشمن هم اند              دیــگــر کــســی بــرادر و یــاور نـمـی شـود

افسوس عاشقان هم از این خانه رفته اند             مـعـشـوق عجـوزه گشـته و دلبر نمی شود

گـر بـاز در زدنـد خـانـه ی لـیـلـی و وا نشد             مـجـنـون دوبـاره حـلـقـه ی بـر در نمی شود

آخـر کـجـا روم مـن از ایـن شـهر و این دیار             بــر پــای پــر ز آبــلــه بــنــگــر ، نـمی شـود

جـانـا بـیـا کـه آخـر شعـرم تـو خوش کـنی             شهنامه بی تو خوش که به آخر نمی شود

                                                                                                اصفهان پاییز 89

وقتی که رفتی ،دنیا بیابان شد.....

                         و آنقدر پلکهایم سجده کرد و برخاست،

                                    تا عاقبت دعای باران مستجاب شد.......

                                                                  اصفهان پاییز 89

و آه! ایـنــکــه تــو می رفـتــی ای گـل نـازم                        و مـن تـمـام دلـم را دوبـاره می بـازم

و تــا کــه بــمـانــی بــه لـحـظـه ای حــتــی                       تـمـام انــس و پـری را بهانـه میسازم

تـو مـی روی بـه سـلامـت، خدا به همراهت                       و بعد تو اشـکیست ،مانـده دمسـازم

و بـا نگاه بدرقـه ات می کنم که تا خورشید                       دلم شکستـه و بغـضـم و بـال پـروازم

به گوش تو نرسد کاش تا که خوش باشی                        صدای هق هـق گـریـه و سـوز آوازم   

نـه ایـنـکـه نـخــواهـم ولـی نـشــد بـه خـدا                        که رسم و راه سفر از جهان بر اندازم

و سـهـم مـن ایـن بــود بــی تــو در خـلـوت                        ((به مویـه های غریبانه قصه پردازم))

و کـاش غـــم نـنـشـیـنـد بـه قلـب او هرگز                        که عاشقانه به قلبش نهـاده ام رازم

ای کـه نـگاه تـو به جـانم بلاست                    اشک شبم شاهد این ماجراست

من صدقه می ندهم بیش از این                    چـون صـدقـه باعـث دفـع بلاسـت

                                                                                      اصفهان پاییز 89

نیل به هدف فکر و کلام دل ماست                                  جان گر رود از برای این قصه رواست

جان پدرت ز دست من راضی باش                                   زیرا که هدف جلب رضایت شماست

ای دختر استاد که چشمان تو ناز است               وان چــهــره زیــبــای شـمـا حـادثـه ســاز است

هرچند حساب تو جدا از پـدرت هسـت                 بــیــن مــن و بــابــای شــمــا قـصـه دراز اسـت

از دسـت تــو و دلـبـری و نـوع نـگـاهــت                 جـان و تـنـم امـروز بـه سـوز است و گداز است

آن روسریت پرچم صلح است و صداقت                 خوش روز و شبی است که پرچم به فراز است

جام می من خالـی و لـبـهــات شرابی                 باشد که لبالب بنماییم، اگـر مـیـکـده باز اسـت

وقتــی که ببـیـنـم تو و آن قامت و قدت                 الــمـنـه لــلــه کــه دگــر وقــت نــــمــاز اســت

بگذار که پـرواز کـنـم دسـت بـه دستـت                دســتــان ظـریــفـت عــجـبـا شـعبده باز است

                                                                                              اصفهان تابستان 89

ای که تو گل هستی و من عندلیب                خـال لـبـت درد و غـمــم را طــبـیـب

تـا بـه خـیـابــان تــو قــدم می زنـی               داده قـــدم هـای تــو عــالــم فــریــب

تــا کــه نـگــاهــم بــه نــگـاهـت فتد               حس غریبی ست  نگـاهـت ، غـریب

تا نکنم حـلـقـه بـه دورت دو دســت                می کٍشی آخـر تـو مــرا بـر صـلـیـب

راست بگو ،این دل تو با من است؟                 یــا کــه دلــت در تـب و تـاب رقـیـب

کـاش دگـرگـون شـود این بخت من                 تـا کـه بــرایــم شـوی آخـر نـصــیــب

ای که لبت میوه ی ممنوعه اسـت                  می چشم آخر کمی از طعم سیب

عاقـبــت آغــــوش تــو وا می کـنی                 (( نـصــر مـن الـلـه و فـتـحٌ قـريـب))

                                                                          تابستان 89  

مـن بــه شــیــدایــی چــشــمــان تــو ایـمـان دارم                و دلــی چــون ســر زلــف تــو پـــریـشـان دارم

دســت تــو قــوت قـلـب اســت بـه دستـم گر بود                 دوری دســت تــو را اشــک بــه مــژگــان دارم

تــا نــبــاشی هـمـه جـا مـه زده است و من هـم                 حــال و احــوال ســفــر ســوی بــیــابــان دارم

بــرو خــورشــیــد ، بـرو ، دیـده خـود بـر هــم نــه                  که به لعلش سخـنان خامـش و پـنـهــان دارم

ای کــه قـــربـــانــی آن خـنـــده مــستـت کـــردم                  گـردنـی را کـه نـــهـان ، زیــــر گــریــبـان دارم

عشق تو هدیه ای اعـلـی اسـت و از جـانـب یــار                  من از این روست سر سجده به سبحان دارم

انـــدر ایــن شـهــر تــو ای کــاش از آنـــم بــــودی                  ایــن یـکـان خـواسـتـه را مـن ز صـفاهان دارم

                                                                                   اصفهان تابستان 89

وقتی که تو رفتی،دل و دستم لرزید                           چشمم همه شب ،ز دوریت می بارید

امروز گرفته ام ، دو دستت در دست                           تـا کـور شـود ، هـر آنـکــه نـتـوانـد دیـد

                                                                                                  تابستان ۸۹

            چشم های تو را ، منم دلـتـنـگ                    ای صدای تو بهترین آهنگ

            چـون نـبـاشـد دل تـو بـا ایـن دل                    نرود میخ آهنین در سنــگ

                                                                                              تابستان 89

ای آنکه با هجران خود،من را تو گریان میکنی          می گـریم از دوری تـو ، وقـتی تو هجران می کنی

من در پیاله عکس تو،دیدم و دل محکم شده           با هر کرشمه ،  قلب من ، مملو ز ایمان می کنی

مـیـسـوزم از نامردمـی، ای چشم تو آیینه ام          با دست عیسی گونه ات،عشقم دوچندان می کنی

از هر طرف این درد من، درد است اما مهربـان         ((نـامـرد)) را چون آینه،حتی تو ((درمان)) می کنی

دین و دلـم را بــرده ای ، ای دلـربا ، ای نازنین          با طره ات از دین برون ، تو هـر مسلمـان می کنی

ای که شکنجه میدهی،دل را به جعد پر خـمت          در آن شـکـنـج زلف خـود ، دل را تو زندان می کنی

گفتی که جمله جان شوم تا لایق جانان شوم         خوش آن دمـی که جان من جانانه قربان می کنی

وقتی تو بالا می بری ، آن ابروان ، یعنی که نه         ابـر دو چـشـمـم را شمـا ،  لبـریـز بـاران می کنی

                                                                                                   تابستان 89

پ.ن:نامرد در آیینه درمان خوانده می شود